Englishفارسینقشه سايتتماس با مالينک به مالينکهادرباره ماصفحه اصلی

کردستان در تاريخ
استان کردستان بخشی از سرزمينی است که به وسيله مادها حکمرانی می شده است. مرز تاريخی سرزمينهايی که بوسيله مادها اداره می شده، در شمال به "اوراتو"، در غرب به "آشور" و در جنوب و جنوب غربی به ایلام و سومر منتهی می شد. در ابتدا قبايل نژاد آريایی در شرق و غرب درياچه اروميه اسکان يافتند. تعدادی از آنان در شرق درياچه مقيم شدند و آن را "آمادای" ناميدند و قسمتی که در غرب درياچه اروميه بود را پارسوا (پارسوما) ناميده می شد. اولين گروه دولت مادها را بنيان نهاد و دومين گروه سلطنت قدرتمند هخامنشيان را به وجود آورد. با توجه به متن دست نوشته داريوش در پرسپوليس و بیستون، دولت شاهنشاهی مادها در ناحيه هخامنشی در 550 قبل از ميلاد واقع شده و سرزمين مادها یکی از ايالات دولت هخامنشی شد. از زمان سلطنت هخامنشيان، در نواحی پارسها و ساسانيها، ايالت مادها بعنوان يکی از ايالات ايران باستان بنام "ماه" شناخته می شد.
اين ايالت شامل دو بخش ماه پايين يا رازی ماه و ماه بالا يا نهاوند ماه بود. در دوران قبل از اسلام سرزمين مادها، "کردستان" ناميده می شد. کردستان، کردستان اردلان ناميده می شد، به اين دليل که دولت سلسله اردلان بر اين ناحيه حکومت می کرد. ناحيه استان کردستان در دوره صفويه شامل 9 شهر عمده بود: سنه، گروس، الکا، زرين کمر، تقامين، خورخوره، جوانرود، اورامان، الکای بانه، قالازالام و پالانگان. دولتمردان مستقل برای قبايل بزرگ منصوب می شدند.
بنا به پيش نويس شماره 1275 در 1316/9/9، ايران به شش بخش تقسيم شده بود. استان غربی شامل شهرهای کردستان، کرمانشاه، گروس، باوندپور(کلهر)، پشت کوه، لرستان، بروجرد، همدان، ملاير، خرمشهر، آبادان، خوزستان و کهکيلويه بود. در سال 1337 با توجه به فرمان شورای وزرا کردستان از پنجمين استان جدا شد و استان کردستان را تشکيل داد. شهرهای استان، سنندج، گروس، سقز و قروه بودند.

دليل نامگذاری
کردستان متشکل از دو کلمه "کرد" و پسوند "ستان" به معنی مکان می باشد. کردستان مکان و سرزمين کردها می باشد. ناحيه ای است که در ايران، کشوری بزرگ و مسطح، واقع شده است. کلمه کردستان برای اولين بار بطور رسمی در دوره سلجوقی بکار برده شد و از آن پس ثبت گرديد.
© کليه حقوق اين وب سايت متعلق به سازمان ايرانگردی و جهانگردی استان کردستان می باشد.